داستان کوتاه؛ نیمه‌های تابستان

💙 نیمه های تابستان بود چند هفته‌ ای می شد که‌ دلم خانه ی پدر‌بزرگ‌ را می‌خواست اما کسی دلتنگیم را نمی دید، برای یک بچه ی هفت ساله تحمل دلتنگی سخت بود آنقدر سخت که یک روز صبح کتونی‌هایم را پوشیدم و بی خبر از خانه بیرون زدم…. تنها نشانی که از خانه ی پدربزرگ داشتم یک دکه‌ی روزنامه فروشی سر کوچه‌شان بود… از شوق رسیدن به خانه‌ی‌ پدربزرگ‌ تمام مسیر را دویدم تا اینکه چشمم به دکه‌ی روزنامه فروشی افتاد ،خوشحال به داخل کوچه رفتم… همینطور چشمم به خانه‌ها بود که دیدم نه … خبری از خانه‌ی پدر بزرگ نیست… با خودم گفتم حتما جلوتر است…خسته و نا امید شده بودم‌ … دیگر می دانستم مسیرم اشتباه است ولی نمی خواستم اشتباهم را قبول‌ کنم… به انتهای کوچه رسیدم و فهمیدم آن دکه فقط شبیه دکه ی روزنامه فروشی سر کوچه ی پدربزرگ بوده… تمام‌ مسیر را برگشتم و به خانه رفتم … به همان نقطه‌ی شروع … فقط خستگی به تنم ماند … از آن روز سال‌های زیادی می‌گذرد… اما این روزها فکر می‌کنم خیلی از ما آدم ها هنوز ‌مسیر اشتباه را می‌رویم… یادمان می‌رود هر‌چه بیشتر مسیر اشتباه _تصمیم اشتباه_ را ادامه دهیم بیشتر باید به عقب برگردیم‌… یادمان می‌رود قرار بود به جایی برسیم نه اینکه [...]

همان چیزی را از جهان به دست می‌آوریم که همان را به جهان بخشیده‌ایم

دقیقاً همان چیزی را از جهان به دست می آوریم که همان را به جهان بخشیده ایم. “به همان اندازه که بکارید، درو خواهید کرد.” اگر پیام من به دنیا چنین باشد که : خواسته هایم را عطا کن! عطا کن! عطا کن! دنیا نیز پیامی مشابه برای من خواهد فرستاد که : تو نیز خواسته های مرا عطا کن! عطا کن! عطا کن! در نتیجه من هرگز احساس آرامش نخواهم کرد و محکوم هستم تا تلاش کنم تقاضایی را که در ذهن خود ساخته ام جامه عمل بپوشانم. اگر پیام من به دنیا چنین باشد که: چه می توانم ببخشم؟ یا چطور می توانم خدمت کنم؟ پیامی که از دنیا دریافت می کنم نیز به این صورت خواهد بود: من چطور می توانم به تو خدمت کنم؟ پس هر کجا که بروم سحر و جادوی انتقال افکار و نیروهای سخاوتمند را به بیرون، تجربه می کنم. در آن صورت دنیا نیز در صدد کمک و خدمت بر می آید. دکتر وین دایر 🕊 @Ahange_Aramesh