داستان کوتاه؛ نیمه‌های تابستان

بازگشت به شبکه کارابانو

داستان کوتاه؛ نیمه‌های تابستان

💙

نیمه های تابستان بود
چند هفته‌ ای می شد که‌ دلم خانه ی پدر‌بزرگ‌ را می‌خواست اما کسی دلتنگیم را نمی دید، برای یک بچه ی هفت ساله تحمل دلتنگی سخت بود آنقدر سخت که یک روز صبح کتونی‌هایم را پوشیدم و بی خبر از خانه بیرون زدم….
تنها نشانی که از خانه ی پدربزرگ داشتم یک دکه‌ی روزنامه فروشی سر کوچه‌شان بود…
از شوق رسیدن به خانه‌ی‌ پدربزرگ‌ تمام مسیر را دویدم تا اینکه چشمم به دکه‌ی روزنامه فروشی افتاد ،خوشحال به داخل کوچه رفتم…
همینطور چشمم به خانه‌ها بود که دیدم نه … خبری از خانه‌ی پدر بزرگ نیست…
با خودم گفتم حتما جلوتر است…خسته و نا امید شده بودم‌ …
دیگر می دانستم مسیرم اشتباه است ولی نمی خواستم اشتباهم را قبول‌ کنم…
به انتهای کوچه رسیدم و فهمیدم آن دکه فقط شبیه دکه ی روزنامه فروشی سر کوچه ی پدربزرگ بوده…
تمام‌ مسیر را برگشتم و به خانه رفتم … به همان نقطه‌ی شروع … فقط خستگی به تنم ماند …
از آن روز سال‌های زیادی می‌گذرد…
اما این روزها فکر می‌کنم خیلی از ما آدم ها هنوز ‌مسیر اشتباه را می‌رویم…
یادمان می‌رود هر‌چه بیشتر مسیر اشتباه _تصمیم اشتباه_ را ادامه دهیم بیشتر باید به عقب برگردیم‌…
یادمان می‌رود قرار بود به جایی برسیم نه اینکه فقط در حرکت باشیم…
یادمان می‌رود مسیری که اشتباه باشد هر‌چقدر بروی به هدفت نمی‌رسی و فقط خستگی اش بر تنت می‌ماند…
این را هم بگویم‌ صدساله هم‌ شوی باز دلتنگی سخت است
اما دلتنگی دلیلی برای ادامه‌ی مسیر اشتباه نیست

@Ahange_Aramesh

حسین_حائریان

اشتراک گذاری پست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بازگشت به شبکه کارابانو